காத்திருத்தல்.......!

 சூரிய ஒளியில் பளபளக்கும் இளந்தளிர்களோடு கம்பீரமாய்க் காட்சி அளிக்கும் மரங்கள். இளவேனிற்கால வரவை பறைசாற்றும் வேப்பமலர்களின் நறுமணம். அணில்களின் கொக்கரிப்பு, காக்கைகளின் கட்டைக் குரலொலி! அமைதியில் ஆழ்ந்து உறங்கும் இருப்பிடங்கள்.

அங்கே ஒரு மருத்துவமனை!

மருத்துவமனையின் நுழைவாயிலில் போடப்பட்டுள்ள நாற்காலிகள்! 

அதில் உலகத்துச் சோகங்களையெல்லாம் ஒன்றாய்த் திரட்டி உண்டதுபோல் காட்சியளிக்கும் முதியோர்கள்.

குட்டையாய் வெட்டப்பட்ட தலைமுடி, இரவு உடை எனப்படும் நீளஅங்கி.  

சிறிதளவு ஒப்பனை செய்யப்பட்ட முகமலர்கள். அதில் பிரதிபலிக்கும் துயரம். அம்மாவென்று அழைத்து ஒரு நிமிடமாவது நம்முடன் பேசமாட்டார்களா, நம்மைப் பார்த்து அதிக பட்சம் ஒரு புன்னகை செய்யமாட்டார்களா என்ற எதிர்பார்ப்பு! ஏக்கம்! அன்பின் ஆதரவு தேடி நீளும் கரங்கள். கலங்கும் கண்கள்!படிக்கவே வருத்தமாக உள்ளது அல்லவா? 

அமைதியின் சன்னிதியில், புற உலகத்தாக்கங்கள், உணவு, உடை, உறைவிடம் ஆகிய எதற்கும் கவலை கொள்ளத்தேவையற்ற ஒரு வாழ்வு ! ஆனால் மனிதமனமோ அன்புக்கு ஏங்கி, அலைபாய்கிறது! 

மரணத்தின் தலைவாயிலில், பிறருடைய உதவியை எல்லாவற்றுக்கும் எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கிடக்கும் நிலைமை கொடுமையானது. 

அது மரணத்தை யாசிக்கும் நேரம்! 

மனித வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில் மிச்சம் இருப்பது மரணத்தின் மீது மானுடம் செலுத்தும் அன்பு!

என்ன வேடிக்கை, காலனின் கரங்களைப் பற்றிக் கொள்ள விரும்பும் நேரம்.......ம்....!

எனது குடும்பத் தோப்பின் மரம் ஒன்று சாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது!

  

குழம்புக்கூழ்

அவசரத்தில் கை கொடுக்கும் குழம்புக் கூழ், வேலைக்குச் செல்லும், தனியே சமையல் செய்து சாப்பிடும் அனைவருக்கும் ஒரு வரப்பிரசாதம்!
தேவையான பொருட்கள்:
1.சாம்பார் பொடி(நான் எம்.டி.ஆர்)பொடி பயன்படுத்துகிறேன்
2.ஓடு,கொட்டை இல்லாத சுத்தப்படுத்திய புளி
3.உப்பு
4.தாளிக்க எண்ணை
5.கடுகு
6.வெந்தயம்
7.பெருங்காயக்கட்டி சிறிது
8.மஞ்சள் தூள்

15 நாட்களுக்கு வேண்டிய கூழ் செய்ய எப்படி அளப்பது? பிரமாதமாக ஒன்றும் இல்லை!
தினப்படி குழம்பு செய்ய எவ்வளவு புளி எடுப்பீர்கள்? அதே போல் 15 உருண்டை புளி! அதேபோல பொடி, உப்பு!
அடுத்ததாக இந்தப் புளியை ஒருமுறை தண்ணீரில் கழுவி நன்றாக வடித்துவிடுங்கள்.
இதை ஒரு பாத்திரத்தில் போட்டு தண்ணீர் சேர்க்காமல் குக்கரில் ஒரு விசிலுக்கு வைத்து எடுங்கள்! நன்கு ஆற விடுங்கள்.
மிக்சியில் வேகவைத்து ஆறிய புளியை மிருதுவாக ஆகும் வரை அரையுங்கள்.
ஒரு கடாயில் எண்ணை விட்டு கடுகு, வெந்தயம், பெருங்காயத்தூள், கருவேப்பிலை சேர்த்து
கடைசியில் சாம்பார்த்தூள் சேர்க்கவும். வாசனை நாசிக்கு வரும் போது அரைத்து வைத்துள்ள புளிக் கூழை சேர்த்து நன்றாகக் கிளறி, உப்பு சேர்க்கவும். ஆறியதும் பாட்டிலில்போட்டு வைக்கவும்.
குக்கரில் பருப்பும், காயும் சேர்த்து வேக வைத்து அதில் இந்தக் கூழை தேவையான அளவு சேர்த்தால் குழம்பு ரெடி.
என்னம்மா இன்னைக்கு ஒரே உப்பு, புளித்து வழியுது, காரம் தூக்குது என்று யாரும் சொல்ல முடியாது! அதிகப்படியாக,

வற்றல் வறுத்து புளிக்கூழ் சேர்த்தால் வற்றல் குழம்பு.
கொஞ்சம் தனியா, தேங்காய் அரைத்துச் சேர்த்தால் சாம்பார்.
வெண்டை, கத்தரி வதக்கிஒரு மூடித் தேங்காய் அரைத்துச்சேர்த்து கூழையும் சேர்த்தால்  சரவணபவன் ஸ்பெஷல்.ட்
நிலக்கடலையை வறுத்துக் கொண்டு கூழோடு சேர்த்து, சிறிது தனியாப்பொடியோடு கலந்தால் புளியோதரை.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒரு வேளைக்குத் தேவையான அளவு சமைத்துக் கொள்ளலாம்.

நான் என் கணவருடன் இரண்டு ஆண்டு காலம் அரவிந்தர் தியானமையத்தில் நடந்த காலை நேர வகுப்புகளுக்கு சென்றுவந்தேன். 9.30க்கு வேன் வந்துவிடும். பருப்பும், காயும் குக்கரில் வைத்துச் சென்று விடுவேன். திரும்ப வந்ததும் ஒரு மணிக்கு சுடச் சுட கூழ் சேர்த்து குழம்பு.

ஒரு வாரத்துக்கு செய்து பாருங்கள்!
நீங்களே தயாரிக்கும் சாம்பார் பொடியையும் உபயோகிக்கலாம்.
பெரும்பாலும் சமையல் செய்வதில் அளவுதான் காலை வாரும்.
ஒருநாள் தயாரிப்பின் அளவு, எத்தனை மடங்கு வேண்டுமானாலும் அதிகரித்துச் செய்து கொள்ளலாம்.

அதிக நாள் தயாரிப்பாயின் எண்ணை அளவு கூடுதல் வேண்டும். தக்காளி, வெங்காயம் சேர்த்து  மணக்க மணக்க திடீர் சாம்பார் ! சுவைத்து மகிழுங்கள்!

அண்ணா அண்ணா!

கடை வீதிக்குப் போய் சாமான்கள் வாங்கிக் கொண்டு வருகிறேன் எதிரிலே கையில் சூட் கேசுடன் அண்ணா! இந்த நேரத்தில் எங்கே கிளம்பி விட்டீர்கள் என்கிறேன். சென்னைக்குதான் என்று என்னை அணைத்துக் கொள்கிறார்! என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிகிறது. எதற்கு அழுகிறாய், கண்களைத் துடைத்துக் கொள், என்கிறார்.

அண்ணா, எனக்கு மிகவும் பிரியமானவர். சின்னவயதில் அண்ணாவுடன் சைக்கிள் வாகனத்தில் நிறைய சுற்றியிருக்கிறேன். சைக்கிளில் ஹேண்டில்பாரைப் பிடித்துக் கொள்ளாமல் கையை இரண்டுபக்கமும் நீட்டிக்கொண்டு சைக்கிள் மிதிப்பார். வெகு வேகமாகப் பறக்கும் சைக்கிளின் பின் சீட்டில் பயமும், சிரிப்பும், பெருமிதமுமாக உட்கார்ந்து செல்வது ஒரு அனுபவம்! குழந்தைகள் படத்திற்கு என்னைமட்டும் ஸ்பெஷலாக அழைத்துப் போயிருக்கிறார். பெரும்பாலும் பள்ளிக்கூடத்தில் என்னை விட்டுவிட்டுதான் கல்லூரிக்குப் போவார்.

பஸ் நிலையத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறோம்.  அண்ணாவுக்கு வேண்டிய பஸ் இன்னும் வரவில்லை. எங்கும் இருள் சூழ்ந்திருக்கிறது! அடடா அண்ணா பஸ் ஏறிவிட்டால் இந்த இருட்டில் எப்படி தனியே வீட்டுக்குப் போவது என்று யோசிக்கிறேன். அதற்குள் அண்ணா சொல்கிறார், 'வா போய் ஒரு காப்பி குடித்துவிட்டு வருவோம். பஸ் எப்போது வரும் என்று தெரியவில்லை.' அண்ணாவுக்கு அடிக்கடி காப்பி குடிக்கவேண்டும். ஒரு அரை டம்ளர் காப்பி என்று அரைமணிக்கு ஒருமுறை சமையலறையில் குரல் கேட்கும்..... பக்கத்தில் இருக்கும் டீக்கடைக்குள் நுழைகிறோம்.

காப்பி குடித்து வரும் போது அண்ணா சொல்கிறார் போய் அந்த ஆனந்தவிகடனை வாங்கிவாயேன். நான் பஸ் வருகிறதா என்று பார்க்கிறேன்.

நான் போய் விகடனை வாங்கி வருவதற்குள் கனவு கலைந்துவிட்டது!ஆனால் கனவு போலவே இல்லாத இதய நிறைவு!

 நீலகிரியில், குன்னூரில் நாங்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் அண்ணா பிஏ, படித்து முடித்திருந்தார். நான் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். சனி, ஞாயிறுகளில் விடியற்காலையில் இருவருமாய் நடக்கப் போய்விடுவோம். மெல்லிய பனித் திரை போர்த்த இயற்கையையும், பறவை ஒலிகளையும், மெளனத்தின் ஆனந்தத்தையும் ரசிக்க எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது அண்ணாதான்.  நடைப் பழக்கம் எனக்கு அவரால்தான் வந்தது.
தமிழ் வாணனின் கல்கண்டு பத்திரிகையை தவறாமல் வாங்கி வருவார். இயற்கை உணவுப் பழக்கங்கள் அந்தக்காலத்திலேயே அவரிடம் ஏற்பட்டதற்கு காரணம் கல்கண்டு பத்திரிகைதான்.

தினமும் காலையில் ஆசனங்கள் செய்வார். அதைப் பார்த்து பத்மாசனம் உள்ளிட்ட யோகாசனங்களை அவரிடம் நான் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

''மேல் குன்னூரில்" சிறிது காலம் கணக்கு வாத்யாராகப் பணிபுரிந்த போது தான் வாங்கிய முதல் சம்பளத்தை என்னிடம்தான் கொடுத்தார். புதிய உறவுகளை உயிர்ப்பிக்கும்  திருமணங்கள்   பழைய உறவுகளை வெட்டி விடுகின்றன என்பதில் சந்தேகமில்லை. பாதைகள் மாறினாலும், இதயத்தின் அன்பு மாறுவதில்லை.

அண்ணா எப்போதுமே அதிகம் பேசமாட்டார். நான்கு வயதில் தாயை இழந்தவர்.  இன்னும் ஓராண்டில் எண்பதாவது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடவேண்டும் என்று எண்ணிய வேளையில் மருத்துவ மனையில், நண்டின் பிடியில்! மனம் வருந்துகிறது!

பச்சை இலைகள் முதிர்ந்து சுருங்கி கீழே வீழ்ந்து மண்ணோடு மண்ணானாலும் தாய்மரத்தின் முத்திரை எப்போதும் நீங்காதிருக்கும் அல்லவா?

  அண்ணனிடம் கொண்ட அன்பின் நினைவலைகளில்  குளிர் காய்கிறது மனம்.

மழையும் வெள்ளமும்

சென்னையில் வெள்ளம்! மழை நீர் வீடுகளுக்குள் புகுந்தது! படகுகளில் மக்கள் காப்பாற்றப் படுகிறார்கள் என்ற செய்திகளைப் படித்த போது 76ல் புயலோடு கூடிய பலத்த மழையில்

அண்ணாநகர் வெள்ளக்காடானது நினைவுக்கு வருகிறது. அப்போது கலைஞர் ஆட்சிதான். இன்றைய நாட்களைப் போல் உடனுக்குடன் புகைப்படங்கள், தொலைக்காட்சிப் புலம்பல்கள் இல்லாத நாட்கள்.

நாங்கள் அண்ணாநகர் ஆரோவில் குடியிருப்பில் இருந்தோம். நல்ல மழை காரணமாக கூவம் ஆற்றில் தண்ணீர் கரைபுரண்டோட அப்போதுதான்  உருவாகிக் கொண்டிருந்த புறநகர்ப் பகுதியாய் விளங்கிய அண்ணாநகர் முழுதும் வெள்ளக்காடு. மாலை நேரத்தில் திடீரென தண்ணீர் வீடுகளுக்குள் புகுந்தது! கழிவு நீரோடு கலந்து தண்ணீர்த் தொட்டிகள் எல்லாம் நிறைந்து விட்டது. நீண்ட பாம்புகள் தண்ணீரோடு தண்ணீராக மிதந்தன. என்ன செய்வது?

எங்கள் மாடியில் குடியிருந்த நண்பர் வீட்டில் வயதான மாமியாரையும், குழந்தைகளையும் விட்டுவிட்டு கட்டில் மேல் நாற்காலியை போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தோம்! வெள்ளம் வீட்டில் புகுந்தால் கதவுகளைச் சாத்தக் கூடாது ஆதலால் பின் பக்கக் கதவையும் திறந்து வைத்தோம். சமையலறை அலமாரியின் முதல் தட்டு வரை தண்ணீர்! அதே போல படுக்கை அறையிலும்! வெள்ளம் வீடு புகும் என்பதறியாததால் வைத்திருந்த புத்தகங்கள் எல்லாம் நனைந்து போயின. மின்சாரம் இல்லை, சமைக்க முடியாது, படுக்க முடியாது!

நல்ல வேளையாக மழை விட்டது. விடியற்காலையில் தண்ணீரும் சிறிது சிறிதாக வடிய ஆரம்பித்தது. அப்போதெல்லம் அண்ணாநகரில் ஹோட்டல்கள் கிடையாது. அப்படி வாங்கி சாப்பிடும் பழக்கமும் கிடையாது. ('sump')தண்ணீர் சேகரிக்கும் தொட்டி நிறைய சாக்கடை நீர்.

நான்கு குடித்தனக் காரர்களும் தண்ணீரை வாளிகளில் எடுத்துக் கொட்டி, பிளீச்சிங் பவுடரைப் போட்டு தேய்த்துக் கழுவி மீட்டெடுப்பதற்குள் போதும் போதுமென்றாகி விட்டது. அந்தத் தண்ணீர் தொட்டியோ பத்தடி ஆழம்,நீளம் உடையது.

வீட்டுக்குள் சேர்ந்த தண்ணீரை வெளியேற்றி, துடைத்து எடுப்பதற்குள் முதுகு உடைந்தது. நடுவக்கரை பாலத்தில் ஐந்தடிக்கு மேல் வெள்ளம்! பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலையில் பேருந்தைப் பிடிக்க, பள்ளியை அடைய அண்ணாநகர் வளைவைத் தாண்டி நடந்து போக வேண்டும். 

இளமையின் வலிமையில் கடந்த   அந்த நாட்களின் நினைவுகள்!

அதற்குப் பின் இப்போதுதான் இப்படியொரு மழை என்று நினைக்கிறேன். இன்றைய அண்ணாநகரில் எங்கள் பழைய வீட்டில் தண்ணீர் புகுந்ததா தெரியவில்லை!

அன்பாசிரியர் 3 - விஜயலட்சுமி: பள்ளிக்காக நகையை அடகு வைத்த ஆசிரியை! - தி இந்து

அன்பாசிரியர் 3 - விஜயலட்சுமி: பள்ளிக்காக நகையை அடகு வைத்த ஆசிரியை! - தி இந்து

நல்விருந்து

ஜே. பி. நகரின் பிரபல பள்ளி ஒன்று என் மகளை கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கு நடுவராகக் கூப்பிட்டிருந்தது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக எனக்கு அப்பள்ளியுடன் தொடர்பு

உண்டு ஆதலின் நானும் உடன் சென்றிருந்தேன்.

பள்ளி வளாகத்தில் நுழைந்ததுமே உயிர்த்தெழுந்தன நினைவுகள்.  மாணவர்களுடன் சென்று அமர்ந்ததுமே புத்துணர்வு பொங்கியது. அறிமுகமான ஆசிரியைகள் முகம் மலர அன்புடன் வரவேற்றார்கள்.

நடனம், ஓரங்க நாடகம், மாறு வேடம், ஓவியம், கைவேலைகள் என பலவிதமான போட்டிகளில் சுமார் 18 பள்ளிகள் பங்கு கொண்டன. குழந்தைகளுக்குத்தான் எத்தனை வித விதமான புது உத்திகள், யோசனைகள், புதிய பார்வைகள்.

நாட்டியப் போட்டியில் பத்து, பள்ளி மாணவியர் பங்கேற்றனர். பெரும்பாலும் தாசர் பாடல்களுக்கு, குழலூதும் கண்ணனைக் கற்பனையில் காணச்செய்பவை!இருவர் மட்டும் சற்றே மாறுபட்ட நடனம் ஆடினர். ஆறாவது படிக்கும் குட்டிப் பெண் சிறிய பானை மேலேறி, தலையில் சிறு செம்புடன்! செம்பும் விழாமல், பானையிலிருந்து வழுக்காமல் சமநிலை காத்து, தாளம் தப்பாமல் ஆடிய அழகு, மன ஒருமைப்பாட்டின் வெளிப்பாடு!

அடுத்து நாட்டுப்புற நடனத்தைச் சார்ந்தது.  ஒரு ஆணும் பெண்ணும் மாற்றி மாற்றிப் பாடும் பாடல்.

தலையின் பின்பக்கம் ஆணின் முகமூடியை அணிந்து கொண்டு, அதற்கேற்றவாறு , ஆண், பெண் ஆடை அலங்காரங்களுடன் அந்தப் பெண் ஆடியது அற்புதமாயிருந்தது.

மாணவியருக்குச் சற்றும் குறைந்தவர்கள் நாங்கள் இல்லை எனக் கூறியது மாணவர்கள் ஆடிய கூட்டு நடனம். என்ன கற்பனை வளம், ஈடுபாடு! (திரைப்படங்கள் வழிகாட்டுகின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.)

பெரிய தியானக் கூடம், சுற்றிலும் அலங்கரிக்கும் புகைப்படங்கள். புத்தக அலமாரிகள். அமைதியின் மடியில், மொழிகளுக்கு இடமற்ற தாய்மடியில், இன்றைய தினம் இனிய தினமாயிற்று.

நினைவலைகள்

இந்தப் பதிவு 'நமது திண்ணை' மே இதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

வலைப் பதிவில் அறிமுகமான சிறந்த எழுத்தாள நண்பர் தமிழ் மாதப் பத்திரிகை ஒன்றில் கட்டுரை எழுதி வருகிறார்.  படிப்பதற்காக வாங்கிய அப்புத்தகத்தில், ஒரு பெண்மணி தன் உறவினரான கேன்சர் நோயாளி மைசூரைச் சேர்ந்த ஸ்வாமிஜியிடம் ஆயுர்வேத மருந்து வாங்கி சாப்பிட்டு குணமாகிவிட்டதாகப் பரிந்துரை செய்து எழுதியிருந்தார். அதனைப் படித்த காரணத்தால் இப்பதிவை இடுகிறேன்.

நோயாளிக்கு நிஜமாக புற்று நோய்தான் என்று நம்ப முடியவில்லை. மேலும் "கேட்டுக் கொள்வாராம், சொல்வாராம், தங்கவேண்டி வருமாம்," என்று எழுதியிருந்ததைப் படித்துவிட்டு இதில் எவ்வளவு உண்மை இருக்கும் என்ற கேள்வி எழுந்தது! இந்த மாதிரி ஒரு மாத மருந்தில் குணமாகிற வியாதியாக கேன்சர் இருந்தால்  பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எல்லோரும் ஸ்வாமிஜியின் ஆஸ்ரம வாயிலில் அல்லவா நிற்கவேண்டும்!

நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மருத்துவ உலகத்திற்கு சவாலாக இருக்கிறது புற்று நோய்! நோயின் தன்மை என்ன, எதனால் வருகிறது, நோயின் அறிகுறிகள் ஆகிய பலவற்றையும் கண்டுபிடிக்கவே ஆண்டுகள் பல சென்றுவிட்டன. ஆனாலும் மனிதனுக்கு சவாலாக, நோய்கள் அனைத்திற்கும் அரசனாக மருத்துவர்களை, நோயாளிகளை ஆட்டிவைக்கும் புற்று நோய்க்கு குலம், கோத்திரம், சாதி, மதம், இனம், சிறியவர், பெரியவர், அரசன், ஆண்டி என்ற எந்த வித்யாசமும் கிடையாது.

யார் பேரரசன்? பல நாடுகளுடனும் போர் செய்து லட்சக்கணக்கானவர்களைக் கொன்று குவித்து வெற்றிவாகை சூடியவன் தானே? உடலிலும் அந்தப் போர் நடக்கிறது! உடலிலுள்ள நல்ல அணுக்கள் அனைத்தையும் அழித்து கடைசியில் வெற்றி பெறுவது புற்றுநோய்தான். தனிமனிதனுடைய தலையெழுத்துதான் அவனை வல்லமை மிக்க இந்த அரசனிடமிருந்து காப்பாற்றுகிறது!

சர்வ வியாபியாக அனைவரையும் அச்சுறுத்திவரும் கேன்சர்-புற்று நோய் -நண்டுக் கொடியுடையது. அதிக சக்தி வாய்ந்த பாதிக்கப்பட்ட செல் அணுக்களுக்கும், பாதிக்கப்படாத நல்ல செல்களுக்கும் இடையே, நம் உடலுக்குள்ளேயே நடை பெறும்  மாபெரும் போர் நிகழ்வே புற்றுநோய்.

(புற்று நோய் என்றால் என்ன போன்ற செய்திகள் வலையில்  நிறையவே இருக்கிறது.)

இந்த நோய் வராத வரையிலும் எல்லோரும் பாதுகாக்கப்பட்டவர்கள். ஆனால் வந்துவிட்டால் இதற்கு அலோபதி எனப்படும் ஆங்கில வைத்திய முறைதான் கதி!  வேறு வழியில்லை! போலிகளை நம்ப வேண்டாம். திக்குத் தெரியாத காட்டில், அமாவாசையன்று இரவில் கதியற்றுத் திகைத்து நிற்கும் ஒருவனுடைய நிலைதான் கேன்சர் நோய் தாக்கப்பட்டவருடைய, அவருக்கு நெருங்கியவர்களுடைய நிலை!

எங்கோ ஒளிக்கீற்றாய்த் தோன்றி, கவலைப் படாதீர்கள் எல்லா முயற்சிகளும் செய்து குணப்படுத்த முயலலாமென்று தாங்கி நிற்பவர்கள்தான் மருத்துவர்கள். அவர்களுக்குத் தெரியும் நோயாளியின் நிலை மதில் மேல் பூனை என்று! ஒரு பக்கம் மரணம், மறுபக்கம் மறுபிறவி?!!!!! ஃபூ! இவ்விரண்டுக்கும் நடுவேதான் மனித வாழ்வு, ஒற்றையடிப் பாதையில் ''நான், நான்'' என்ற ஊன்றுகோலைப் பற்றிக் கொண்டு ....முடிவின் நிலையறியா ஒரு பயணம்.....?

சமீபத்தில்  மருத்துவர்கள் அதிகமாக டெஸ்டுகள் செய்யச் சொல்கிறார்கள்! அவர்கள் வணிக நோக்கோடு செயல் படுகிறார்கள் என்றெல்லாம் நிறைய குற்றச் சாட்டுகளை அள்ளி வீசுவதைக் காண்கிறோம்! சொல்ல வேண்டியது மருத்துவர்கள் கடமை. மாட்டேன் என்றால் பின்னால் வருவதை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும் அல்லவா?

ஒரு அநுபவத்தை இங்கே பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

இப்படிதான் இந்தப் பிடிவாதக்கார மனிதர் போய்ச் சேர்ந்தார்!  வெற்றிலை பாக்கு போடுவது ஒன்றும் தப்பு இல்லை. ஆனால் ஒரு நாளுக்கு நாலு தடவை போட்டால்? சில சமயங்களில் சுண்ணாம்பு அதிகம் ஆகிவிடும்! வாயில் புண் வரும். சரியாகும்.

ஒரு தடவை  சின்னதாக ஒரு புண் உள் நாக்கில் வந்தது. சரிதான் பயிற்றம்பருப்பு பாயசம் சாப்பிட்டால் சரியாகும் என்று சில நாட்கள், கசகசா தேங்காய்ப் பால் கீர், மணத்தக்காளிக் கீரைக் கூட்டு என்று காலம் போனது.

பிறகு போனால் போகட்டும் என்று அலோபதி டாக்டரிடம் போய்க் காட்ட, வலி நிவாரணி, வைட்டமின் மாத்திரைகள் கொடுத்தார். மூன்று வாரங்களில் -- சரியாகவில்லையே, எதற்கும் போய் ஒரு டெஸ்ட் செய்துவிடுங்கள் என்றார். கேட்போமா?

ஆமாம் இவங்களுக்கு வேறே வேலையில்லை, நான் போக மாட்டேன் என்று சொல்லி ஆயுர்வேத மருத்துவரிடம் போய்க் காண்பித்தாயிற்று! அவர் ஒரு பத்து நாள் மருந்து கொடுத்தார். கொஞ்சம் சரியானது மாதிரி இருந்து அங்கேயே ஆணியடித்து உட்கார்ந்தது புண்! நூற்றுநாலு டிகிரி ஜுரம்! வேறு அலோபதி மருந்துகள் வேண்டாம். இந்த ஆயுர்வேத மருந்தை மட்டும்தான் சாப்பிட வேண்டும் என்றார் மருத்துவர். வலி அதிகமாகி, ஜுரம் நிற்காமல், இருமலுடன் சாப்பிடமுடியாமல் போனதுதான் பலன்!

அடுத்ததாக ஹோமியோபதியை விடலாமா என்று அவரிடமும் போய்க் காண்பித்து மருந்து வாங்கியாயிற்று. வயதாயிட்டுது சார், புண்ணெல்லாம் ஆற நாள் எடுக்கும். கவலைப் படாதீர்கள் என்ற ஆறுதல் மொழி வேத வாக்கியமாயிற்று.

வங்கி மருத்துவரும் வயதான புராணம் சொல்லி கொஞ்சம் மாத்திரைகள் கொடுக்க ஜாம்ஜாம் என்று கேன்சர் செல்கள் பல்கிப் பெருகுவது தெரியாமல் வளரவிட்ட நிலையில் இரவு நேரங்களில் ஜுரம், இடைவிடாத இருமல் ஆரம்பமாயிற்று.

வாழ்க்கையில் சில சமயங்களில் எந்தப்பக்கமும் போக முடியாமல் எல்லாவழிகளும் அடை பட்டுவிடும்! எப்படியோ, எங்கிருந்தோ நீளும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத கரத்தை மட்டுமே பற்றிக் கொண்டு போக வேண்டிய கட்டாயம்! கடைசியில்......

வேறு வழியில்லை என்றவுடன் மீண்டும் அலோபதி மருத்துவரிடம் போனோம்! புற்று நோய் என்பது நிச்சயமாகத் தெரிந்துவிட்டது! இது விதியா, கர்மாவா?

அடுத்தவர்கள் வாழ்வைப் பற்றி வாய் கூசாமல் நம்முடைய எண்ணங்களைச் சொல்லி விடுகிறோம்! நல்லவன், கெட்டவன், அதனால், இதனால் என்று ஒரு மனிதனைக் கூறு போட்டு அறுத்து, மிதித்து அவமானம் செய்யும் வல்லமையை மனிதன் தன் அகங்காரத்தால் செய்கிறான்!

 மின்னல் வேகத்தில் முடிந்துவிட்ட வாழ்க்கை!  நம்பிக்கையின் தோள்களிலே தலை சாய்த்து, நோயுற்றோர் உட்புகும் ஹெச்.சி.ஜியின் நுழை வாயில், அங்கே மீன் தொட்டியில் விளையாடும் வண்ணமீன்களின் மெளன கீதம். அந்த வரவேற்பறையில் காத்துக் கிடக்கும் புன்னகை முகமூடியணிந்த எத்தனையோ நோயாளிகளின் உறவும் சுற்றமும்.

ஆரம்பத்திலேயே அலோபதி மருத்துவரிடம் போய் பரிசோதனை செய்து கொண்டிருந்தால் நோய் குணமாகியிருக்கலாம்! ஒரு பக்கம் பயம், மறுபக்கம் பிடிவாதம்! ஆனால் ஒரு முறை இழந்த அதே மனித வாழ்வு மீண்டும் கிடைக்குமா? எனவே மருத்துவப் பரிசோதனைகள் செய்துகொள்ளத் தயங்காதீர்கள்! உடல்தான் தெய்வம். நோயற்ற வாழ்வுதான் செல்வம்.

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
பிறந்ததுமே மனித வாழ்க்கை மரணத்தை நோக்கிப் பயணிக்கிறது! எங்கு, எப்படி, எப்போது என்பதைதான் யாரும் அறிய மாட்டார்கள்!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
              1. உங்களுக்கு இடைவிடாத இருமல்
              2. இருமித் துப்பினால் இரத்தம்,
              3. மூன்று வாரங்களுக்குள் குணமாகாத உடல் புண்கள்,
              4. எடை குறைதல், பலவீனம், சோர்வு,
              5. உடலின் எந்தப் பகுதியிலிருந்தாவது திடீர் இரத்தக் கசிவு,
              6. மூச்சு விடுவதில் சிரமம்,
             -----------------------------------------------------------------------------------------
             இவையெல்லாம் இருந்தால் உடனடியாக மருத்துவ உதவியை நாடுங்கள்.
             ------------------------------------------------------------------------------------------
             அதிகமாக வெற்றிலை, பாக்கு போடாதீர்கள்.
             புகையிலை  உபயோகிக்காதீர்கள்.
             மது வேண்டாம்!
             சிகரெட் பயன்படுத்தாதீர்கள்.

அலோபதியால் முழுமையாக எல்லோரும் குணமாவார்கள் என்ற உறுதி மொழி கொடுக்கமுடியாது. புற்று நோய்க்கான சிகிச்சையின் கீமோதெரபியும், ரேடியேஷனும் மிகுந்த வலியைக் கொடுக்கக் கூடியவைதான். வலியைத்தரும் வலிமையான மருந்துதான் வலியிலிருந்து விடுதலைதரும் என்னும் போது வேறு வழியில்லை! வருமுன் காப்பீர்!