ஆட்டோ, ஆட்டோ........

ஆட்டு என்றால் விளையாட்டு, கூத்து என்று பொருள் சொல்கிறது அகராதி. அட இந்த பத்மினியும், வைஜயந்தி மாலாவும் என்னமா ஆடறாங்க, 'சபாஷ் சரியான போட்டி' என்கிறது வஞ்சிக் கோட்டை வாலிபன் சினிமா!
மழையும், காத்தும் பேயாட்டம் ஆடும்-- வானிலை அறிக்கை!
என்ன ஆட்டம் போடறே, அப்பன் வீட்டுக்குப் போ-- புருஷன்!
என்னமா என்னைய ஆட்டிப் படைக்குதுங்க-மனைவி!
ஆடுதல் வல்லானின் ஆட்டத்தால்தான் இந்த உலகம் இயங்குகிறது. அவன் ஆட்டி வைக்கிறான் நாம் ஆடுகிறோம். கடவுளைப் போல நம்மை ஆட்டிப் படைப்பது ஆட்டோ!

அட, கார் இல்லாதவர்களுக்கு இருபத்து நாலு மணி நேரமும் பயணிப்பதற்காகவே இருக்கிறது ஆட்டோ! ஆட்டோ ஆட்டுன்னு ஆட்டி வைக்கிறதாலதான் ஆட்டோன்னு பேரு வந்திருக்க வேண்டும். எலும்பு சிகிச்சை நிபுணர்களோடு இந்த ஆட்டோ டிரைவர்களுக்கு எல்லாம் ஏதாவது 'tie up' இருக்குமோன்னு சந்தேகப்பட வைக்கிறது ஆட்டோப் பயணங்கள். பள்ளங்களிலே படக் என்று இறங்கி, வேகத்தடைகள் மேலே வெகு வேகமாக ஏறிக் குதித்து நம் உடம்பிலே இருக்கிற எலும்புகள் மளுக் என்று அபாய அறிவுப்பு கொடுக்க, கொஞ்சம் மெதுவாப் போறீங்களா என்று பணிவாக வேண்டிக்கொள்ளாவிட்டால் கண்டிப்பாக ஆட்டோ, 'ஆர்த்தோ க்ளினிக்' வாசலிலதான் போய் நிற்கும்.

ஒரு நாள் ஆட்டோ சாரதியிடம் சொன்னேன் கொஞ்சம் மெதுவா போப்பான்னு. பிலுபிலுன்னு திட்டித்தீர்த்துவிட்டான். ஆட்டோக்களுக்கெல்லாம் முதல் எதிரி ரோடுதானாம். இந்த பெங்களூரு மஹாநகரத்தை பரிபாலனம் செய்யும் அதிகாரிகளில் சர்வ வல்லமை பொருந்தியவர்கள் சாலைகளுக்கு எதிரிகள். இம்சை மன்னன் இரண்ய கசியபுவுக்கு அடுத்தார் போல சாலைகளை மாற்றி மாற்றித் தோண்டி ஆட்டோ பாகாங்களை ரிப்பேர் செய்யும் பரம எதிரிகள் என்றார்.

மெட்ரோ ரயிலா, தோண்டு, கேபிள் போடணுமா அந்தப்பக்கம், சாக்கடைக் குழாய் போடணுமா இந்தப் பக்கம், தண்ணீர் பைப் போடணுமா தோண்டு எல்லாப் பக்கமும் என்று தோண்டிவிட்டு அப்படியே போட்டுவிட்டுப் போயிடராங்க. பெங்களூரில ரோட்டைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுக்க ரகசிய போலீஸ்தான்மா வரணும், ஆட்டோ டிரைவர் ராஜேஷின் சரியான தீர்ப்பு.

எப்படியோ வேற பொழப்பு இல்லன்னு ஆட்டோதான் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கேன். நஞ்சுண்டையாவின் புலம்பல் இது. என் குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லே, இந்த டாக்டருங்க பாருங்க சரியா கவனிக்கிறது இல்ல. அம்மா ஒரு நிமிஷம்  ஓரத்தில நிறுத்திட்டு ஒரு டீ குடிச்சிட்டு வந்திடறேன். வெயிட்டிங் சார்ஜ் கம்மிபண்ண முடியுங்களா?

சாந்த்பாஷாவின் ஆட்டோ! எங்க போகணும்? மாமூலான கேள்வி.
ஜே. பீ நகர், முதல் பகுதி. மீட்டார் சரியா இருக்கா?
இருக்கு. எந்த ரூட்டில போகணும்? ரிங்ரோட்டில போனா திரும்பாம நேரா போயிடலாம். (எனக்கு திரும்பி வரணுமே)
எத்தனை சிக்னல்ல நிக்கணும்! அந்த ரூட் வேண்டாம்- நான்.
எப்படி சொல்றீங்களோ அப்படியே போறேன், ஏறுங்க.

சோமசேகர் வழி கேட்டுக்கொண்டே போனார். ரைட்டா, லெப்டா, நேரேயா? ஒரு நிமிடம் ஏதோ நினைவு, சடார் என்று வேறே வழியில் திருப்பிட்டார்.
என்னப்பா இது?
நீங்க சொல்லலையே? ( அதாவது நமக்கு வழி தெரியுமான்னு செக்கிங்)

ஒரு நிமிஷம், சிலிண்டர் மாத்திடறேன்னு சொல்பவர்களும், ரெண்டே நிமிஷம் காத்து நிரப்பிக்கறேன் என்பவர்களும், ஓரங்கட்டி வண்டியை நிறுத்தி செல்லில் பேசுபவர்களும், எல்லாவண்டிகளையும் முந்திக் கொண்டு போய் நம்மை பயமுறுத்துபவர்களும், முணுமுணுத்துக் கொண்டே ஓட்டும் மூட் அவுட் ஆனவர்களும், ஸ்பீக்கரில் பாட்டுப் போட்டு தலைவலி வரவழைப்பவர்களும் என பலமுகங்கள் உடைய ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள்.

எனக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம்! எந்த ஆட்டோவில் ஏறினாலும் ஓட்டுனர் பெயரும், வண்டி எண்ணையும் எழுதி வைத்துக் கொள்வதுதான் அது. சில நாட்களில் போகும் போது வெங்கடேஷ கவுடாவும், வரும் போது வெங்கடேஷும் ! பெருமாள் ஆசீர்வாதம்! இன்னார் உடைய ஆட்டோவில் போனேன் என்றால் சிரிப்பாள் என் பெண்! பஷீர், நூருல் ஹாசன், சங்கரலிங்கம், மாரி கவுடா எனப் பெயர் பட்டியல் நீளும்.

பச்சை நிற ஆட்டோக்கள் சீட்டோடு நம்மைக் கீழே கவிழ்க்கும் சதித் திட்டம் போடுவதில்லை என்பதால் அதில்தான்பெரும்பாலும் பயணிப்பது. என்னதான் சொல்லுங்க, பெங்களூரிலிருந்து சென்னை போக ஆகும் செலவைவிட நாலுமடங்கு காசு ஆட்டோக்களில் போக செலவு செய்யவேண்டும் சென்னை மாநகரிலே! கரெக்டாக சில்லறையைக் கூட திருப்பித் தந்துவிடும்  பெங்களூர் ஆட்டோ சாரதிகளுக்கு ஒரு 'ஜே' போடதான் வேண்டும்.

என்னதான் ஆட்டிவைத்தாலும் ஆட்டோ இல்லையென்றால் எங்கு வேண்டுமானாலும், எப்போது வேண்டுமானாலும் எப்படிப் போவது? ஆட்டோக்கள் வாழ்க! ஆடல் வல்லான் வாழ்க!

பெண் குழந்தையும் கல்வியும்

திருமணமான இரு இளஞ்சிறுமிகள் கல்வி பயில அனுமதி!
திருமணமான  இளம்பெண்களை கல்விபயில அனுமதித்தால் மற்ற மாணவ, மாணவியருக்கு முன் உதாரணமாக ஆகிவிடும். ஆகவே தவறான எடுத்துக்காட்டை ஆதரிக்க கூடாது!

இந்த இரண்டும் 7.7.12, இந்து பத்திரிக்கையின் கடைசிப் பக்கச் செய்திகள். 
 17 வயதான என் பெண் 402/500 மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருக்கிறாள். என் சகோதரனுக்கே திருமணம் செய்துவிட்டேன். அவனோ மீண்டும் வேலையின் பொருட்டு  வெளிநாடு  போகிறான். மனைவி மேலும் படிக்க அனுமதி கொடுத்து விட்டான். அதனால் கல்வித் துறை அதிகாரிகளின் உதவியோடு பதினொன்றாம் வகுப்பில், அரசாங்கப்பள்ளியில் சேர்க்கமுடிந்தது என்று பெண்ணின் தாய் சொல்லியிருக்கிறார்.

அகில இந்திய மகளிர் மன்றத் தலைவி குழந்தைத் திருமணங்கள் சட்டத்திற்குப் புறம்பானது என்றும், ஆயின் திருமணமானசிறுமிகள் படிக்கவிரும்பினால் தடை செய்யக் கூடாது என்றும் சொல்லியுள்ளார்.

குழந்தைத் திருமணம் செய்பவருக்கு, இரு தரப்புப் பெற்றவர்களுக்கும் ஒராண்டு கடுங்காவல் தண்டனையையாவது கொடுத்தால்தான் இந்தப் பழக்கம் மாறும். மேலும் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பாஸ் செய்திருந்தால்தான் திருமணம் செய்யலாம் என்ற சட்டமும் வந்தால் பரவாயில்லை.

அரசாங்கப் பள்ளிக் கூடங்களின் தரம் அதிகரித்தால்தான் சரியான கல்வியை அனைவருக்கும் கொடுக்கமுடியும்.

கல்வித்திட்டத்திலும் மாணவ, மாணவியருக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும்  பாடங்கள் தேவை. 'வாழ்க்கைக் கல்வி,' என்ற பெயரில் ஒரு வகுப்பு நேரம் ஒதுக்கப்படவேண்டும். அவர்களுடைய உரிமைகள் உணர்த்தப்பட வேண்டும். திருமண வயதுக்கு, அதாவது பெண்கள்(18) வயதுக்கு முன்னால் திருமணம் செய்து கொள்ள மறுக்கவேண்டும்.  திருமணத்திற்குப் பின்னால் ஏற்படக்கூடிய சாதக பாதகங்கள் நிச்சயமாக மாணவ, மாணவியருக்குத் தெரிய வேண்டும்.

ஆண்,பெண் உறவின் விளைவுகள், குடும்பவருமானத் தேவைகள்,  ஆகியவைகள் இருபாலருக்கும் தெரியவேண்டும். ஒரு ஆண் மனைவி இருக்கும்போதே இன்னொரு திருமணம் செய்வது தவறு, தண்டனைக்கு உரியது என்பது உணர்த்தப்பட வேண்டும். உண்மையாகவே கடுமையான தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும்.

ஒவ்வொரு திருமணமும் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் பலதார மணங்களை கட்டுப்படுத்தமுடியும்.

 எதுக்காக இதையெல்லாம் எழுதரேன்னு பாக்கரீங்களா? வயித்தில ஒன்னு, இடுப்புல ஒன்னு, கைபிடிச்சுக்கிட்டு ஒன்னு என்று ரோட்டோரத்தில வேலை செய்யராங்க பாருங்க பெண்கள்
அவங்க சொன்ன கதைகள்தான்.பெண்ணுக்குப் படிப்பறிவு இருந்தால் இந்த அவல நிலைவருமா?

கல்யாணம் பண்ணி மூணு பிள்ளையைக் கொடுத்துவிட்டு, போரடித்ததும் அடுத்து மீண்டும் மாப்பிள்ளை வேஷம் போடத்தயாராகும் அஹங்காரம் மிக்க ஆண்களுக்கு சவுக்கடி கொடுக்கவாவது பெண்களுக்கு கல்வி வேண்டும்.

பணக்காரவர்கத்திலும் இந்த அக்கிரமம் நடக்கிறது என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை. ஆனால் தவறு செய்பவரைப் பின்பற்ற வேண்டிய அவசியமுமில்லை. பெண் குழந்தைகளின் கல்விக்கு ஆதரவு அளிப்போம்.

நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே....

''வினா விடை நிகழ்ச்சி நடந்து கொண்டிருக்கிறது தொலைக் காட்சியில்.
கேள்வி: தாலி என்பது என்ன? அது எங்கிருந்து வந்தது.
பதில்: தாலி என்பது ஒரு பெயர். அது இத்தாலியிலிருந்து வந்தது.
மிகச் சரியான விடை. உங்களுக்கு ஐம்பதாயிரம் பரிசு."

அங்கிருந்த வடநாட்டுக்காரர், ''தப்பான விடை சார். தாலின்னா தட்டு. வடநாட்டுத்தாலின்னா, சப்பாத்தி உணவுத் தட்டு. தென்நாட்டுத் தாலின்னா 'சவுத் இண்டியன்' சாப்பாட்டுத்தட்டு,'' என்றார்!

தமிழ் நாட்டு முனியன், ''ஐயய்யோ, எல்லாரும்  தப்பு. தாலின்னா எங்க ஊருல மஞ்சக்கயிறு,'' என்றார்.

 நிகழ்ச்சியில் இருந்து வெளியே வந்த இரண்டு பேர் பேசிக்கிட்டாங்க.
என்னங்க 'இடாலி' ங்கர பெயரப் போயி இத்தாலின்னு சொல்றான்? நெசமாவே 'தாலி' இத்தாலிலேந்து வந்துதாய்யா?!!!!!!
அட, சும்மா இரு. நேத்து நம்ம 'சாந்தி சாகர்ல' வெளிநாட்டுக்காரன் ஒருத்தன் வந்தானா! சர்வர் அவங்கிட்ட இட்லி, தோசை வேணுமா என்று கேட்க, அவன் 'இட்டாலி, இட்டாலி' ன்னு  சொல்ல,  சர்வர் இட்லி,  இ.ட்..லி ..ன்னு பாடஞ் சொன்னான். பக்கத்தில இருந்தவரு கேக், கேக், இந்தியன் கேக்
சால்ட் கேக் அப்பிடின்னாரு.

அதனால இத்தாலிலேந்து தாலி வந்தாலும், இட்டாலிலேந்து இட்லி வந்தாலும் நமக்கென்னய்யா?

சாப்பிட உக்காந்தா தட்டுல இட்லி விழுந்தா சரி!

எனக்கு ஒரு சந்தேகம்! அது இட்டலியா, இட்டிலியா, இட்லியா?
இட்டு அவிக்கறதால இட்லின்னு பேர் வந்துச்சுனு சொல்றாங்க. அவ்வளவுதாங்க.

நேத்து என் மூக்குக் கண்ணாடி கீழே விழுந்து ஒடஞ்சு போச்சா, வேற கண்ணாடி மாத்த
கண்ணாடிக் கடைக்குப் போனேனா,  ஒரு மிஷின் வச்சுருக்கான் இல்ல, அதுல கண்ண 'செக்' பண்ணிட்டு, 'சார் இடது கண்ணுல பவர் ஜாஸ்தி, வலது கண்ணுல கம்மி, கண்ணாடியும், 'ப்ரேமும்'
மாத்தலாம்னு சொன்னான்.

சரிதான் மாத்திடலாம்னு  ஒடஞ்ச கண்ணாடியக் காமிச்சேன். சார், பழய கண்ணாடிய எடுத்துட்டு இதில புதிசு போட முடியாது. புதிசுதான் வாங்கணும் என்று சொன்னான்.
எல்லா 'ப்ரேமும்' நீள்சதுரமாதான் இருக்கு. அப்பா, எனக்கு இது வேண்டாம் வேற குடுன்னு சொன்னேன்.
அவஞ்சொல்றான், எல்லாம் இத்தாலி நாட்டுலேந்து இறக்குமதி பண்ணின ஏ க்ளாஸ் ப்ரேம் சார். எந்தக் கண்ணாடிக் கடைக்குப் போனாலும் இன்ன தேதிக்கு இதுதான் நாகரீகம்னு இதேதான் வெச்சிருப்பான். ''பாருங்க பாருங்க, இந்த ப்ரேமில கண்ணாடி  பொருத்தினா உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கும்.
அதப் போட்டுக்கிட்டா இத்தாலி தெரியுமாய்யா?
போட்டுப்பாத்தாதான் தெரியும்!
ஏன்பா, பழய 'ப்ரேம்ல' கண்ணாடிய பொருத்தமுடியாதா?
முடியாது சார். 'ப்ரேம்' உருகிடும்.

கண்ணாடியும், இத்தாலிய ப்ரேமும் சேர்ந்து ஆறாயிரம் ரூபாய் பில்! புதிய கண்ணாடிக்கு தண்டம் அழுத பின் கண்ணாடிக் கடைக்காரர்கிட்ட,'' சார், பழய 'ப்ரேம்'ல இன்னொன்னு செஞ்சு குடுக்கறீங்களா என்று கேட்டேன். அதுக்கென்ன செஞ்சா போச்சுங்கறார். இப்ப உருகாதா ப்ரேம்? காசு எப்படிப் பண்றாங்க பாத்தீங்களா?
நம்ம ஊர் கண்ணாடி ப்ரேம்கள் எங்கேயாவது கிடைக்கிறதா? அடுத்ததடவ ஒடஞ்சா உபயோகப்படும்!

எல்லார் வீட்டிலயும் டாய்லெட் எவ்வளவு நல்லா வெச்சுஇருக்காங்க. சுத்தம் செய்யரது சுலபமா இருக்கு. நம்ம வீட்டிலயும் மாத்துங்கன்னு மேலிடித்திலிருந்து பல நாள் தொந்தரவு. சரிதான் தேவையான கம்மோட், வாஷ் பேசின் விலை கேட்கப்போனேன். பல நிறங்கள், வடிவங்கள், பளபளப்பு.
விலையெல்லாம் கேட்டு பேப்பர்ல எழுதிக்கிட்டேனா! சார், இதெல்லாம்  இந்தியன்' கம்பெனிது தானே?

எந்த நூற்றாண்டில சார் இருக்கீங்க?  பழைய 'ப்ராண்ட்' எதுவுமே இப்ப மார்க்கெட்ல இல்ல. எல்லாம் இத்தாலிலேந்து வந்திருக்கிற முதல்தரமான பொருட்கள். எந்தக் கடைக்குப் போனாலும் இது தான் கிடைக்கும். இந்தியக் கம்மோட் உடஞ்சு போயிடும் சார்!
அட ராமா,  டாய்லெட்லகூட இத்தாலியா?

என்னடி இது பொரியல் கசக்குது?
எங்க மாதர் சங்கத்தில நேத்து சமையல் கத்துக் குடுத்தாங்க. நம்ம ஊர் நல்லெண்ணை சாப்பிட்டா உடம்பில கொழுப்பு ஜாஸ்தி ஆவுதாம். அதனால இத்தாலி நாட்டு 'இம்போர்ட்டட்'ஆலிவ் ஆயில் உபயோகப்படுத்தணுமாம். வாரம் ஒரு முறை ஆலிவ் ஆயில் சமையல் கலை வகுப்புக்கு ஆயிரம் ரூபாய்தான். நம்ம வீட்டில இனிமே ஆலிவ் ஆயில்தான். ஆஆஆஆஆஆஆஆ!

சமையல் கட்டிலும் இத்   தாலியா?  விளக்கெண்ணை போல இருக்கும்மா ஆலிவ் எண்ணை வாசனை! அதை நீயே சாப்பிடு என்ன! ஆளவிடு, தாயே, எனக்கு இருக்கு ஆனந்த பவன்.

''நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே,'' என்று பாடத் தொடங்கினேனா, எங்க வீட்டு அம்மா வந்துது.'' என்னங்க நம்ம பேரனுக்கு பிறந்த நாள் வருது. அவனுக்கு அழகான டிரஸ் வாங்கணும்.''

இதோ பாரும்மா, ஒம் பையன், மருமகளோட நீ போ. எனக்கு முடியாது.

பையன் சொன்னான்,''என்னப்பா, காருல ஒக்காந்து வர என்ன பிகு பண்றீங்க?''
நீங்க போற இந்த பெரிய்ய்ய கடைக்கெல்லாம் வந்தா என் தலை சுத்தும். அதுதான்.

மூணு வயசுப் பையனுக்கு டவுசரும், சட்டையும் ஆயிரம் ரூவா!
எல்லாம் இறக்குமதி பண்ணின துணிங்க! ஒன்னு வாங்கினா ஒன்னு இலவசம்!

பால் வாங்க கடைக்குப் புறப்பட்டேன். பாதி வழியில உசிர விட்டுது காலணி. நம்ம நேரஞ்சரியில்ல! சாயங்காலம்  புதுசா திறந்திருக்கும் செருப்புக் கடைக்குப் போனேன். சார், எல்லாம் புதுசா அமெரிக்கா, இத்தாலிய நாட்டிலேந்து நேத்துதான் வந்தது. வாழ்நாள் பூராவும் பிஞ்சு போகாது.

சார், அம்மாவுக்கு 'ஹேண்ட் பேக்,' வாங்குங்க, ரொம்ப நல்லா இருக்கு. எல்லாம் 'இம்போர்டெட்,'
இரண்டாயிரம் ரூபாய்தான் சார்.

ESCAPE!
காய்கறிக் கடைக்குப் போனால் சீட்டு  ஒட்டிக்கொண்டு வெளிநாட்டு ஆப்பிள்கள், ஆரஞ்சுகள், குடை மிளகாய்கள்,  குழந்தைகளின் உடல் நலத்தைக் கெடுக்கும் 'பீட்ஸா,' உருளைக் கிழங்கு சிப்ஸ் வகைகள்.
அட உள்ளாடைகள் கூட வெளிநாட்டுதுதாங்க!
               
      '
எனக்கொரு  கிறித்துவத் தோழி உண்டு. கிராமப் புறங்களிலே எத்தனை பெண் குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டன என்று பட்டியலிட்டுக் கொடுத்தால், கிராமங்களின் வறுமையை, அதை நீக்க செய்யவேண்டியவை இவை என்று எழுதிக் கொடுத்தால் வெளி நாட்டுக் கிறித்துவ அமைப்புகளிலிருந்து
அம்மணிக்கு பணம் வருகிறது. வறுமையைக் காட்டிக் கையேந்துவதை எப்படி இவ்வளவு பெருமையாக நினைக்கிறார்கள்? யாரும் வறுமையை ஒழிக்கவோ, முன்னேற்றம் ஏற்படுத்தவோ செயல் படுவதில்லை! வளர்க்கதான் பார்க்கிறார்கள்.

 ''கண்ணிலாக் குழந்தை கள்போல்~ பிறர்
   காட்டிய வழியிற்சென்று மாட்டிக் கொள்வார்;
    நண்ணிய பெருங்கலைகள்~பத்து
    நாலாயிரங் கோடி நயந்து நின்ற,
    புண்ணிய நாட்டினிலே~இவர்
    பொறியற்ற விலங்குகள் போல வாழ்வார்.
    நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே!''

ஓ பாரதி, நீதான் எத்தனை பெரிய தீர்க்கதரிசி? எப்படி ஐயா  அப்பவே இப்படி ஆகும்னு கண்டுபிடிச்சே?

மதமாற்றங்களும், கலாச்சார சீரழிவுகளும், அமைதியின்மையும், நிரம்பிக் கிடக்கும் இந்த நாளிலே பாரதியை எங்கே போய்த் தேடுவது? நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே என்று பாடதான் முடியும்.











 

யார் நல்லவர்?

                                      ''மாட்டை யடித்து வசக்கித் தொழுவினில்        
                                       மாட்டும் வழக்கத்தைக் கொண்டுவந்தே,
                                       வீட்டினில் எம்மிடங் காட்ட வந்தார், அதை
                                       வெட்டி விட்டோமென்று கும்மியடி!''

பாரதியாரின்  ''பெண்கள் விடுதலைக் கும்மி''யிலிருந்து இந்த  நான்கு வரிகள் கண்முன்னே!
ஏன் தெரியுமா?
நேற்று முன் தினப் பத்திரிகைச் செய்தி!  அட, என்ன செய்தி? வீட்டுக்குள் இடம் இல்லையென்று பெற்ற தாயை மாட்டுத் தொழுவத்தில் வைத்துக் காப்பாற்றும் மகனைப் பற்றியது தாங்க..

 அவன்  வீட்டுக்குள் இடப்பற்றாக்குறை!

''வெளியே போ, என்று துரத்திவிடாமல் வீட்டிலதானே இருக்கிறாள் என் தாய்! அவளுக்கு நான்கு பெண்கள்! மூன்று பிள்ளைகள்! மத்த யாரும் கவனிக்காம இருக்கும் போது நாந்தான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். பகலிலும் இரவிலும் சாப்பாடு கொடுக்கிறாள் என் மனைவி! ஏன்யா பெரிசு பண்றீங்க? நேற்று கூட அவளுக்கு  காய்ச்சல். டாக்டர் கிட்ட கூட்டிப்போய் மருந்து வாங்கிக் குடுத்துருக்கேன். போங்கய்யா, பொழப்பத்தவங்களே!'' என்கிறான் பிள்ளை.

மாட்டுத்தொழுவத்தில்  கன்றுக்குட்டிக்குப் பக்கத்தில் ஒரு பாயில் ஒரு தலைகாணி, ஒரு போர்வை! ஈக்கள்மொய்க்க, கொசுக்கள் ரீங்காரமிடும். மாட்டுச் சாணமும், மூத்திரமும்!  இரவு நேரங்கள் எப்படி இருக்கும் என்று கொஞ்சம் எண்ணிப் பாருங்கள்.
நிஜமாகவே அவன்  நல்லவந்தான்.

பலவருடங்களுக்கு முன்னே எங்கள் கண் முன்னால் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி. ஒரு குடும்பம். தாய், தந்தை, இருமகன்கள். ஒரே பெண். பெரிய பையன் கல்யாணம் செய்துகொண்ட கையோடு மனைவி வீட்டோடு போய் விட்டான். பெண் மணமாகி கொஞ்சம் தள்ளி நல்லபடி வாழ்ந்தாள். இரண்டாவது பையன் கல்யாணம் செய்து கொண்டான். குழந்தைகளும் பிறந்தார்கள். இதனிடையே பெரியவர் காலமானார். மருமகள் அவள் அம்மா வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் வீடு  பார்த்தாள்.  பின்னாலேயே பிள்ளை!
இந்த அம்மா தனியே விடப்பட்டார். வெளியேயிருந்து யாரும் பேசக்கூடாது என்று வெளிக் கதவைப் பூட்டி விட்டுப் போய் விடுவார்கள். தனிமை அந்த அம்மையாரை படுக்கைக்குத் தள்ளியது.  வாரம் ஒரு முறை வந்து வேலைக்காரி  குளிக்க வைத்துப் போவாள். சாப்பாடு? சமையல் செய்யவோ, துளி வெந்நீர் வைக்கவோ அடுப்பும் கிடையாது. மதிய நேரத்தில் அந்த அம்மாவின் பெண் கஞ்சி  கொடுத்துவிட்டுப்      போவாள். அவ்வளவு தான்.

ஒரு  வாரம்  சென்றிருக்கும்  நல்ல கடுமையான  ஜுரத்தில்  பிதற்றும்  சப்தம்  கேட்டது.  ஜன்னல்
 சற்றே  திறந்திருக்க  உள்ளே  எட்டிப்பார்த்தேன்.  அடையாளமே  தெரியாதவாறு, வெட்டப்பட்ட  தலைமுடி,  குழி விழுந்த கண்கள்.  பாத்ரூம் வாசலில் சுருண்டு கிடந்த அவர்களைப் பார்த்துப் பதறிப் போய் அவர்களின் பெண்ணுக்கு தொலை பேசியில் சொல்ல, ''என்னங்க செய்யறது. தம்பி    சம்சாரம்      சாவிய  வாங்கிட்டுப் போயிடிச்சு. எங்க வீட்டுக்காரர் என்னைய போகக் கூடாதுன்னு சொல்லிட்டார். நான் என்ன பண்ணமுடியும் சொல்லுங்க,'' என்றாள்.

நல்ல வேளையாக அந்த அம்மாளைக் கடவுள் இன்னும் சோதிக்காமல்  தன்னுடன் சேர்த்துக் கொண்டான். பூப் பல்லக்கென்ன, மேளதாளம் என்ன, கடைசி ஊர்வலம் வெகு ஜோர்!  உயிருடன் இருக்கும் போது  ஒரு வாய் சோறு போடாமல்  செத்தபின் என்ன வேண்டிக்கிடக்கிறது.

ஏன், எப்படியென்று தெரியவில்லை மனைவி செய்வதை எல்லாம் சர்வ சாட்சியாய்ப் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருந்தான் இந்தப் பிள்ளை.

யார் நல்லவர்?

                       ''தடித்தஓர் மகனைத் தந்தைஈண் டடித்தால்
                        தாயுடன் அணைப்பள்தாய் அடித்தால்
                        பிடித்தொரு தந்தை அணைப்பன் இங்கு
                        எனக்குப் பேசிய தந்தையும் தாயும்
                        பொடித்திரு மேனி அம்பலத் தாடும்
                        புனிதநீ  ஆதலால்  என்னை
                        அடித்தது போதும் அணைத்திடல் வேண்டும்
                        அம்மைஅப்  பாஇனி ஆற்றேன்.''
                                                        -  திருஅருட்பா